Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KS. DOLINDO RUOTOLO. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KS. DOLINDO RUOTOLO. Pokaż wszystkie posty
Gdy mówimy o ludziach Kościoła, którzy uczą modlitwy, przyjmowania cierpienia z pokorą, zawierzeniu się Opatrzności i Jego planom względem nas - nie możemy zapominać o tym, jak ważna jest postać o. Dolindo. Mam wrażenie, że nieustannie odkrywamy o nim coś nowego - właściwie nie tylko o nim, jako o człowieku, ale przede wszystkim o jego pełnych miłości do Jezusa świadectwach wiary. O ufności, która zatrzymuje, skłania do refleksji, wręcz do rachunku sumienia i zadania sobie pytania: czy ja choć w jakiejś części potrafię swoje życie tak zawierzać Bogu? Po kilku lekturach p. Joanny Bątkiewicz-Brożek, które przybliżyły mi postać mistyka z Neapolu, czas na kolejną książkę. Nowa publikacja autorki Jezu, ty się MNĄ zajmij kolejny raz zachęca nas do skosztowania duchowego pokarmu, który przygotował nam skromny i pokorny kapłan, o. Dolindo Ruotolo, ale również jest zaproszeniem do oddania się Niepokalanemu Sercu Maryi, oddając Jezusowi przez Jej wstawiennictwo wszystkie swoje troski, zranienia...
Jeśli słyszeliście kiedykolwiek o ks. Dolindo Ruotolo, charyzmatyku, proroku naszych czasów, na pewno zgodzicie się ze mną, że jest to niezwykle ważna postać, gdy mówimy o ewangelizacji, nauce modlitwy, przyjmowaniu cierpienia z pokorą. Włoski mistyk wszystkie swoje trudności miał za wielkie błogosławieństwo, przybliżające go do Boga. Jego potężna modlitwa zawierzenia, którą z pewnością wypowiedzieliście nie jeden raz: „Jezu, Ty sie tym zajmij!”, odmieniła życie tysięcy ludzi w samej tylko Polsce. Ks. Dolindo Ruotolo zostawił po sobie znacznie więcej. Są to listy, liczne modlitwy, przelane na papier myśli. Nie bez przyczyny zresztą mówi się o nim, że jest skrybą Ducha Świętego, zesłaną z góry Mądrością. Ks. Marcello Stanzione, włoski angelolog, autor takich książek jak Aniołowie i Mistycy , Św. Michał Archanioł , Ksiądz Dolindo Ruotolo. Oddany duszom czyśćcowym , opracował na rok 2025 kalendarz z fragmentami zapisków neapolitańskiego księdza, po przeczytaniu których na pewno z wię...
O ogromnej sile oddziaływania proroka z Neapolu na wyobraźnię, wiarę, duchowość i zaufanie Bogu chyba nie muszę pisać. Wiemy, jak ważna jest postać o. Dolindo, gdy mówimy o ewangelizacji, nauce modlitwy, przyjmowaniu cierpienia z pokorą. Mam wrażenie, że nieustannie odkrywamy o nim coś nowego - właściwie nie tylko o nim, jako o człowieku, ale przede wszystkim o jego pełnych miłości do Jezusa świadectw wiary. Po lekturze książki Jezus do duszy. Modlitwy i immaginette o. Dolindo, autorstwa Joanny Bątkiewicz-Brożek, czuję się ubogacona. Można tę pozycję określić jako mały podręcznik inicjacji chrześcijańskiej, w którym przeczytamy o nadziei życia wiecznego, którą możemy pielęgnować przez praktykowanie Ewangelii na co dzień, ufności Bogu, modlitwie i pokucie, za którą powinniśmy być wdzięczni. Autorka zaprasza nas do skosztowania duchowego pokarmu, który przygotował nam skromny i pokorny kapłan, o. Dolindo Ruotolo.
Postać, którą w tym roku bardzo doceniłam, zaraz obok św. Józefa, to oczywiście ojciec Dolindo Ruotolo. Mistyk, charyzmatyk, prorok naszych czasów. To, co najbardziej wzbudza we mnie emocje - skłania do przemyśleń, sprawia, że pokornie pochylam głowę - to niezaprzeczalny fakt, że o. Dolindo swoje cierpienie ma za wielkie błogosławieństwo, które przybliża go do Boga. Czy twoją pierwszą myślą w momencie upadku, bólu, goryczy, porażki jest pragnienie bycia jeszcze bliżej Jezusa? Czy może masz milion myśli, które właśnie tą najbardziej odpowiednią, jaką jest zaufanie i powierzenie Panu, ci zagłuszają? Joanna Bątkiewicz-Brożek w swojej najnowszej książce Jezu, ratuj! podkreśla wiele razy, że akt całkowitego oddania się Bogu "jest koniecznym warunkiem, by w człowieku wypełniła się wola Boża" (s. 12). Taka miłość bez względu na wszystko, która uczy pokory, umacnia, podtrzymuje. Autorka w swojej książce wyjaśnia przede wszystkim klucz do zrozumienia znaczenia modlitwy J ezu, Ty się ...
Zastanawialiście się kiedyś, co najlepiej formuje nasze życie? Jakie wydarzenia, uczucia, doświadczenia? Mówi się, że człowiek uczy się na własnych błędach. Jasne, zgadzam się z tym, pod warunkiem, że z tej pomyłki wyciągniemy konkretne wnioski. A co jeśli ktoś nic złego nie zrobił, tylko został fałszywie oskarżony o czyny, których nie popełnił? Jak takie trudne i bolesne doświadczenie wpływa na człowieka? Co wtedy myśli i jak sobie z tym radzi? Zwłaszcza jeśli jest kapłanem z nieograniczonym szacunkiem do Kościoła i niekończącej się miłości do Boga, a oskarża się go o herezje, których nie popełnił. Mowa o ks. Dolindo Ruotolo, który uważał, że dzieło nie może się narodzić z niczego innego, jak z pełnego poświęcenia. Czy cierpienie, wewnętrzne rozdarcie i ból duszy można zachowywać w swoim sercu z pokorą i traktować jak skarb?