ŚRODOWE #BIJOZJAGOO: "JEDEN NIEWIELKI KROK, A POTEM KOLEJNY"

Ostatnio wiele za mną rozmów dotyczących podejmowania decyzji, zmian w swoim życiu. Nie jestem tu żadną ekspertką, ani specjalistką. Jak przychodzi mi podjąć ważną decyzję, która będzie skutkowała pozostawieniem czegoś starego, by rozpocząć przygodę z czymś nowym, nieznanym - sto razy wymiękam od nowa analizując za i przeciw. Z pomocą przychodzą dobre anioły, przyjaciele, znaki, które powracają, i które jak wierzę - są od samego Ducha Świętego. Odwaga. Często nam jej brakuje. Mówi się, że jeśli ktoś mocno stąpa po ziemi, ma przebojowy charakter to łatwiej mu podejmować się zmian w swoim życiu. Pewnie tak jest, ale to nie znaczy, że osoby ciche, wycofane także tych zmian nie potrzebują. Każdy pragnie rozwoju - nie każdemu z lekkością robi się kolejny właściwy krok do przodu. Czego nam brak? Jak próbować otworzyć się na nowe?

DROGA KRZYŻOWA ZE ŚW. FAUSTYNĄ - ROZWAŻANIA

Życie apostołki Bożego miłosierdzia, św. Faustyny Kowalskiej, było szczególnie związane z męką Pana Jezusa. Potwierdza to Dzienniczek zakonnicy, w którym spisała swoje głębokie przeżycia duchowe, mówiące o zjednoczeniu z Bogiem, trudy związane z poznaniem tajemnicy Miłosierdzia Bożego, misją jego głoszenia, zmaganie z wszelkimi trudnościami natury człowieka oraz kontemplację w codzienności. Od cierpiącego Pana uczyła się cierpliwości, miłości bezinteresownej do drugiego człowieka, pokory, całkowitej ufności Bogu, wytrawłości w cierpieniach i kierowania się we wszystkim intencją zbawienia grzeszników. Zapiski św. Faustyny mówią wręcz o łasce uczestnicwa w męce Zbawiciela, jaką otrzymała od Boga. Współcierpienie z Chrystusem było warunkiem zrozumienia nieskończonego miłosierdzia Bożego, którego źródłem jest Serce Jezusa przebite na krzyżu. Na podstawie zapisków z Dzienniczka. Miłosierdzie Boże w duszy mojej  powstały rozważania drogi krzyżowej ze św. Faustyną, które pozwalają n...

#BIJOZJAGOO: CZYM JEST PRACA? BIBLIJNE PRZESŁANIE I NAUKA Z "MAŁYCH KOBIETEK"

Jestem niemal pewna, że większość z nas na samo hasło "praca", w pierwszym odruchu, nie ma miłych i dobrych skojarzeń. Najczęściej myślimy o pracy w kategorii jakiegoś przymusu, denerwującego  budzika, który wyrywa nas z ciepłego łóżka głośnym dzwonkiem, z zarabianiem pieniędzy, bez których przecież nie da się przeżyć, a chciałoby się więcej... i może troszkę z kawą, no bo przecież, jeśli obowiązki to "but first coffee"! A co jeśli te nasze "tobołki", które czasem wydają się ciężkie i przez nas bardzo nielubiane, nauczymy się po prostu dźwigać? Bez narastającej frustracji i zrezygnowania, które odczuwamy często, gdy tylko wspominamy o "poniedziałku". Czy jeśli do każdej pracy nie podejdziemy z dobrym nastawieniem i uciechą, to czy te nasze ciężary nie staną się lżejsze? I czy praca to tylko ta zawodowa? A co jeśli ktoś takiej w tym momencie nie ma?